Zor Zamanların Hüznü

I
Dökülürken zamana
elden düşme, bildik acılar,
nerede yüreğimdeki sevgili?

İhanetleri tohumlarken
zor zamanların hüznü,
saklı sevdamın hasretinde
elvedalar büyütüp
kendimle bölüşeceğim
içimdeki yalnızlıkları…

II
İki dudak iziydik aynı kadehte
ki mutluluk bize el sallardı
esrikliğinde gecenin…
Sevinin gül bahçesinde
zulmüne meydan okurduk
ihanetlerin…

Neredesin, 
ey sevgili neredesin şimdi?
Dünden ne kaldı bugüne
ayrılıkların ertesinde?
Lal olmuş dilim suskun,
isyan sessizliğinde…

Geceler yol alsa da
en çekilmez kahırlara,
nasıl olsa uyanacağım elbet
çiçekli sabahlara…

III
Lanet olsun demiyorum asla aşka…

İçimdeki fırtına dinecek,
dinecek bir gün biliyorum,
elveda tüm hüzünlere…

Nerede varsa boynu bükük
ilk gençlik sevdaları
zamanın ümidine bırakıyorum…

Senden bana kalmış olsa da
elveda tüm kırılganlıklara,
karşılıklı suskunlukları
işliyorum düş büyüten aynalara…

 Ali Gençli